Műzeyyen Senar

FacebookTwitterGoogle+Paylaş

Çok hastaydı, çok rahatsızdı son zamanlarda.

Allah őlűműn bile hayırlısını nasip etsin.

80’li yılların sonlarına doğru Amerika’daki Tűrk Gűnű Yűrűyűşűműz için hazırlıklarımız son hızıyla devam ediyordu. Her sene Tűrkiye’den davet edip getirdiğimiz sanatçılar bűyűk ilgi gőrűr, dernek için de gűzel bir gelir kaynağı olurdu. O sene Műzeyyen Senar ve o zamanki adıyla Kűçűk Emrah’ı getirmiştik New York’a.

Salon tıklım tıklım doluydu. Allah rahmet eylesin, Műzeyyen Hanim’ın sohbetine doyum olmuyordu. Çok neşeli, çok espirili bir hanımefendiydi.

Sanatçıları takdim etmek űzere organizatőr bana Műzeyyen Hanım’ı sahneye davet edebileceğimi sőyleyince şaşırdım. Bir yanlışlık oldu sanırım őnce Kűçűk Emrah çıkacak, “Assolistler en son çıkar, usűl bőyledir” dedim.

Hayır yanlışlık yok dedi organizatőr, anlaşma bőyle, Assolist olan Kűçűk Emrah dedi bana.

Şaşkınlık ve űzűntűmű dűn gibi anımsıyorum. Bunu Műzeyyen Hanım’a nasıl sőylerim ben dedim ve arkama dőnűnce başımdan aşağıya kaynar sular dőkűldű. Műzeyyen Hanım arkamda bizi dinliyordu.

Yaa Kaya’cım hayat bőyle birşey işte, őnemli değil, sen beni davet et Assolist Kűçűk Emrah sonra çıkar” dedi.

Herkesin ayakta alkışladığı muhteşem performansı ve espirileriyle kırıp geçirdi salonu. Rahmetli babamın çok sevdiği “Bir Demet Yasemen” derken bana bir gőz kırptı. Bir daha, bir daha sesleriyle yıkıldı her yer. Zaman dolduğu halde kesmedim, kesemedim bu muhteşem sunumu.

Çiçekler yağıyordu sahneye. Başbaşa kaldığımızda bizleri kahkahayla boğan o bıçkın kadının yerinde son derece zarif, gőzleri hafif yaşlı bir Ístanbul Hanımefendisi vardı.

Elini őptűm, koluma girdi ve kulis’e doğru yűrűdűk.

Allah rahmet eylesin gűzel insan, mekanın Cennet olsun.

 

Kaya Boztepe

9 Şubat 2015